Bir kac fotografin var bende, tamam bir kac degil, bütün fotograflarin var bende. Özlüyorum arada, bakiyorum. Dokunuyorum bazen yanaklarina, dokundugumu saniyorum tozlanmis ekrani yoksayip.
“Yeter artik kendine cektirdiklerin, kendine gel” diyorlar, gelemiyorum. Istiyorum ama gelemiyorum ki ben. Ben kimim bilmiyorum. Hala bu kadar senken, hala kendi adimdan cok seninkini söylerken kim oldugumu cikaramiyorum ben. Sonra devam ediyorum ekrani oksamaya, göz yaslarim eslik ediyor zaman zaman. Yalniz degilim korkma.
Ama ben cok özlüyorum. Agliyorum, dua ediyorum, isyan ediyorum, dayanamiyorum. Atamiyorum icimden, kurtulamiyorum senden. Unutamiyorum. Sahi ben sarhos oluyorum, iciyorum, iciyorum.. Kendimi kaybedip bagira bagira sarkilar söylüyorum. Zamansiz kahkahalar atiyorum. Agliyorum ben en cok. Hem de herkes gülerken, sonra bitiyor bardagim, senin gibi, tekrar istiyorum. Seni istedigim gibi, tekrar tekrar, hic bitmesin istiyorum, o geliyor sen gelmiyorsun. Gelsene be sevdigim.. Gel artik cok özledim. Ben cok özledim, cok yoruldum beklerken, cok yara aldim. Ama en cokta özledim. Bu yüzden gel artik yavastan, özlemek kolay degil.